@LiaisoninBosnie tweets

14 Dec 2018 - 11:41
Heel mooi doel met fantastische initiatiefnemers!! https://t.co/z9l89P8uVW

29 Nov 2018 - 06:04
Geweldig mooi initiatief van Leonie in het verre Lima! https://t.co/UwsH3cdYey

15 Sep 2018 - 15:30
Mooi bericht na ons 22e project in Bosnië! https://t.co/6vSJKqXr7I

05 Aug 2018 - 11:00
Project 22 in Perin Han en Dolaca. 24 leerlingen van Het Baarnsch Lyceum zijn druk bezig met hun fondsenwerving. In… https://t.co/rT7t4p0LTi

16 Sep 2017 - 10:06
Fondsenwerving voor nieuwe renovatieprojecten in 2018 krijgt aangename impuls door geweldige bijdrage van De Johanna Donk-Grote Stichting.

bekijk alle tweets
Deel via social media!


bezoek ook ons youtube kanaal

Stichting Liaison in Bosnië

Stichting Liaison in Bosnië

Aug 24, 2012

Dagboek fietstocht vanuit Bosnië naar Baarn

Een dagelijkse update van de fietstocht vanuit Bosnië naar Baarn.

Dag 1, 7 augustus Klis (Kroatië)

Het avontuur kan beginnen en kijk, we stappen in het vliegtuig  naar Split en wie verwelkomen ons daar: een glunderende Barryl en Marth Craandijk die zich in de staart van het vliegtuig verschanst hebben omdat het daar het veiligst is. Wat bijzonder om een oud-Bosniëganger met haar zus juist nu te ontmoeten.

Bij het uitstappen in Split ploft  de hitte over ons heen. Even later fietsen we door Split.  Morgen Livno,  de thuisbasis van de werkweek. We zijn benieuwd!


Dag 2, 8 augustus, Livno (Bosnië)

Kilometerstand vandaag 81, totaal 135

Hoe vind je een schooltje in een gehuchtje zonder plaatsnaambord in het onmetelijke Bosnische landschap? Het ging om het schooltje in Srdevici, dat een van de volgende projecten betreft dat onze leerlingen met ondersteuning van de Stichting Liaison in Bosnië onder handen nemen. Aart de Ruiter had verteld dat het vlak voor Livno ligt. We fietsten van de grote weg op goed geluk een klein asfaltpaadje op en kwamen tussen kakelende kippen en hooiende boeren terecht. Een dikke man wist het, even verderop. Daar stond een gebouwtje dat op een oude werkplaats leek, maar het was echt het schooltje. Voor het gebouw een berg houtblokken waar we niet overheen konden kijken. Om de winter door te komen, voeding voor de potkachel. Doffe ruiten, afbladderende verf, scheve meubeltjes. Werk aan de winkel dus! In het Park Hotel in Livno, de thuisbasis voor onze leerlingen straks in september, wachtte een reporter van radio Livno ons op, die van alles vroeg over de tocht. Alles bij elkaar een mooi begin van het traject in Bosnië.

Kees en Mathijs


Dag 3, 9 augustus, Livno - Dvrar (Bosnië)

Kilometers vandaag 112, kilometerstand totaal 247

Stijging vandaag: 250 meter; stijging totaal 982 meter

Milos, zoon van Marko, krijgt de opdracht van zijn vader de rest van de avond onze tolk te zijn. We logeren bij de schoonouders van Marko, met wie we contact hebben kunnen krijgen dankzij Aart de Ruiter. Milos spreekt met zijn elf jaar uitstekend Engels en elke keer als zijn opa en oma iets zeggen, vertaalt hij het met een diepe denkrimpel boven zijn neus. Hij leerde vanzelf Engels dankzij liedjes en gamen op de computer. Hij gaat misschien komend jaar naar een school in Banja Luka, een grote stad ver weg van het huis van oma en opa en hij weet al dat hij in Oxford wil studeren. Hoopgevend dat jongeren hier zo met hun toekomst bezig zijn. Maar Milos wil graag Bosnië verlaten en dat is weer jammer voor het land. (Op de foto staat hij links met zijn vriendje bij de mooiste bloem in de tuin) Zijn opa en oma wonen in een paradijselijke omgeving: een riviertje, een huis met een moestuin en een boomgaard, kalkoenen in een hok en een varken in de modder. Oma zet ons koolhydraatrijk eten voor en alles is domestiça, homemade zegt Milos glunderend. Maar ze moesten wel in de laatste oorlog hun huis verlaten en toen ze terugkwamen, was alles gestolen. Nu hebben ze niets meer. Hun meubilair is een allegaartje. En daarvoor? Bijna de hele dag waren we door een langgerekte vlakte gereden, bergen aan weerszijden maar wel met kapotgeschoten huizen, soms een nieuw huis ernaast. Asfalt zonder gaten, dat wel.

Kees en Mathijs


Dag 4, 10 augustus, Dvrar - Bihać (Bosnië)

Kilometers vandaag 89, kilometerstand totaal 336

Stijging vandaag: 490 meter; stijging totaal 1372 meter

Nee, die fietsen moeten binnen staan, zeiden we tegen de aardige meneer van het hotel in Bihać, maar hij wees een plek buiten aan. Hier wordt niet gestolen! Maar we durfden het niet aan en sleepten onze elf fietstassen naar beneden. Hij was zo aardig een bevriende hotelier te bellen een straat verder met de vraag of die een plek binnen had. En dat valt ons op hier: de mensen zijn buitengewoon vriendelijk en behulpzaam. Weer de hele dag kapotgeschoten huizen gezien, wat triest stemde, maar opeens zien we in de verte minaretten uit de stadjes omhoogsteken. We zijn in een deel van Bosnië aangekomen waar de Islam overheerst. Niet dat Bihaç een religieuze indruk wekt. Deze universiteits- en grensstad biedt veel vertier aan grote groepen jongeren. Op alle pleinen en voor bijna elk café staan bandjes te dreunen. Tot slot: een oplettend lezeresje heeft ons erop gewezen dat we onze verslagen op juli dateren en dat moet natuurlijk augustus zijn. Dom, dom, dom. Zie het als een nauwelijks verholen wens van het niet met emeritaat zijnde deel van ons duo dat de vakantie pas is begonnen.

Kees en Mathijs

Dag 5, 11 augustus, Bihać (Bosnië) – Lesce (Kroatië)

Kilometers vandaag 119, kilometerstand totaal 455

Stijging vandaag: 710 meter; stijging totaal 2082 meter

Wat we nog vergeten hebben te vertellen. Toen we een paar dagen geleden Livno verlieten, kwamen we langs de andere school die onze leerlingen onder handen nemen, die in Ljubuncic. Eerst zagen we een bunkerachtig gebouw, niet meer gebruikt, maar daarachter lag de relatief nieuwe school, oogverblindend wit. We konden er naar binnen doordat iemand de gang boven aan het sauzen was. In de lokalen zagen we een rommeltje van tafels en stoelen, grove planken vloeren en afbladderende verf. Hoog in het dorp staat de historische kerk. Daar vertelde de priester dat het schooltje stromend water ontbeert, maar al wel toiletten heeft. Water… nu we in Kroatië zijn is dat behelpen. Er is een schrijnend watertekort. De kranen leveren een piepklein straaltje, soms wat modderig bruin water met een zweem van chloor. Maar we zitten niet bij de pakken neer. Op het eind van de dag spoelen we in een rivier het zweet af tussen zalmen die stroomopwaarts springen. Onderweg vullen we de bidons dan maar met de typische streekdrank Karlovaçko, die in de nadronk een vleug van de Amerikaanse sportdrank Gatorade weg heeft.

Morgen Ljubljana, een naam met een betoverende klank…

Kees en Mathijs

PS Wie ons iets wil laten weten, of ons iets wil vragen, kan dat doen via de volgende mailadressen waarvan de berichten onderweg kunnen inzien:

mathijsderuiter@gmail.com
of
bue@hetbaarnschlyceum.nl

Dag 6, 12 augustus, Lesce (Kroatië) - Ljubljana (Sovenië)

Kilometers vandaag 123, kilometerstand totaal 578

Stijging vandaag: 538 meter; stijging totaal 2620 meter

Hup, de Kroatisch-Slovenische grens over en nadat we genotterend eindeloos door golvend boerenlandschap hebben gefietst, houdt voor Ljubljana het asfalt op, opeens, en komen we op een gravelweg. De voorste verdwijnt in een stofwolk. Ergens in de bergen horen we de schoten van de zondagmiddagjacht, maar onze felgekleurde fietskleding vrijwaart ons van een voltreffer. We zijn dus echt nog in Oost-Europa. Twintig kilometer later is er weer asfalt, gelukkig, en drinken we braaf mineraalwater op een terras, waar het op deze zondagmiddag een drukte van belang is met allerlei fietsers uit Ljubljana. We zijn in een stadse uitspanning terechtgekomen en wanen ons in ‘t Bluk, Het Kalfje en Rhijnauwen tegelijk. Ín het betoverende Ljubljana worden we verrast doordat we niet in de straten mogen fietsen. Bij nader inzien blijkt er een ragfijn fietspadennet te zijn dat op de trottoirs is geprojecteerd. Waar we ook komen die avond, op de stoep staan twee witte lijnen, die de fietser een strook van 84 cm biedt. Alleen wij zijn te breed, dat wil zeggen, onze fietsen met tassen, waardoor we een gevaar voor de flanerende Slovenen zijn. Uit respect voor dit merkwaardige fietspadenplan blijven we braaf op de daartoe aangewezen stroken fietsen en trouwens, iedereen fietst hier over de stoep.

Op naar de Alpen!

Kees en Mathijs

Dag 7, 13 augustus, Ljubljana – Kranjska Gora (Slovenië)

Kilometers vandaag 103, kilometerstand totaal 681

Stijging vandaag: 690 meter; stijging totaal 3310 meter

Nee, de knal die we gisteren hoorden bleek niet van een jager te komen. Het was een spaak die brak, zo bleek ons vanmorgen. We zijn naar een fietsenmaker in Ljubljana gegaan en die vonden we na eindeloos zoeken in een high-tec industriegebied aan de rand van de stad. Booming business daar. Computerbedrijven, garages, warenhuizen voor trendy inrichtingen, maar ook hier: fietspaden en fietspaden . De betovering van de avond was verdwenen, maar we kregen wél eerste klas service in een fietswinkel met tijdritfietsen om van te watertanden. Toen we weg wilden fietsen kwam de baas nog even persoonlijk voelen of onze banden hard genoeg waren. Aan het eind van de dag fietsten we over een voormalig spoorwegtracé in het laatste dal van Noord-Slovenië, vlak vóór de Oostenrijkse grens. We gingen door tunneltjes en over bruggetjes over het smalle asfaltpad waar eens een boemeltje gereden moet hebben. En zo waren we weer terug in de tijd, kijk maar naar de roestige spoorwegbrug.



Morgen vroeg de Wurzenpas naar Oostenrijk. Het fietsen gaat beginnen!

Kees en Mathijs

Dag 8 , 14 augustus, Kranjska Gora (Slovenië) – Lainach (Oostenrijk, bij Lienz)

Kilometers vandaag: 135, kilometerstand totaal: 816

Stijging vandaag: 1069 meter; stijging totaal: 4379 meter

Die Wurzenpas tussen Slovenië en Oostenrijk viel wel mee, zo’n 164 meter hoogteverschil, maar dom, dom, dom, we begonnen als dronken postduiven eerst naar het zuiden te rijden, de verkeerde pas op, waar we pas achter kwamen toen we bijna 500 meter hadden geklommen. De klassieke fout bij het oriënteren: doorgaan terwijl je voelt dat je verkeerd gaat en daar niet voor uit wil komen: De zon staat verkeerd. Dat is het domme. En dat terwijl we allebei doorgeleerd hebben.

Maar daarna landden we vanuit de Slovenische hoogte via een duizelingwekkende afdaling in Villach en konden we – alweer – over een vrijliggend fietspad langs de Drau en de Möll onze tocht naar het noord-westen voortzetten. Maar opeens, het pad geblokkeerd door een metalen buis die honderd meter de rivier in stak en zo breed dat we er doorheen hadden kunnen kruipen. Er kwam een bulldozer aanrijden en de machinist trok met een lus om de buis de hele zaak omhoog. We keken, jongetjes als we zijn, naar het geweld van de machine en gingen gebukt onder het gevaarte door.

Voor het eerst moeten afzien vandaag. Het bed lokt en we gaan dromen over morgen: we gaan de Grossglockner Hochalpenstrasse over, een col van 2564 meter. Of dat gaat lukken, zult u morgen vernemen.

Kees en Mathijs

Dag 9 , 15 augustus, Lainach – Grossglockner Hochaplenstrasse – Leogang (Oostenrijk)

Kilometers vandaag: 110, kilometerstand totaal: 926

Stijging vandaag: 1950 meter; stijging totaal: 6329 meter

Waarom we al die fietstassen mee de berg opnemen, u kunt ze toch beter beneden in het hotel laten staan? vroeg een Oostenrijker op de pas van de Grossglockner Hochalpenstrasse (2504 m), die Lienz verbindt met Zell am See. Beneden in dat stadje vroeg een vrouw of we een kamer nodig hadden, want we zagen er moe uit, beweerde ze.

Voor de rest mogen vandaag foto’s vertellen wat we bij de Grossglockner beleefd hebben, zoals die waarop twee rustende mannetjes met lichtgewicht fietsen ieder hun eigen reactie vertonen, als Mathijs ze voorbij fietst.

We zijn het hoogste punt van de tocht gepasseerd. Op naar München!

Kees en Mathijs

Dag 10, 16 augustus, Leogang (Oostenrijk) – Schliersee (Duitsland)

Kilometers vandaag: 105, kilometerstand totaal: 1031

Stijging vandaag: 775 meter; stijging totaal: 7104 meter

Langs het fietspad bij Ellmau in Tirol vind je zomaar een fietshelm, een fietspomp en een bidon. Ze zijn uitgehakt uit de stronk van een gevelde boom. Die fietspaden vind je veel in Oostenrijk. Ze leiden je van de grote weg en je komt zo langs boerenerven en je gaat over smalle bruggetjes de riviertjes over terwijl de koeien je nakijken. Holland, maar dan met bergen.

Maar verder regen en regen. Ver weg over de bergen scheen in Duitsland de zon. In Kufstein vroegen we een man de weg naar Landl. Dan moet je het vliegtuig nemen. Hij had Londen verstaan. Als we terug in Nederland zijn, nemen we bijles Duits.

Kees en Mathijs

Dag 11, 17 augustus, Schliersee (Duitsland) - Seefeld-Hechendorf (bij München)

Kilometers vandaag: 85, kilometerstand totaal: 1116

Stijging vandaag: 112 meter (geschat); stijging totaal: 7216 meter

Vanuit de chique drukte rond de Starnbergersee fietsten we in een donker bos omhoog. Vlak voor Söcking, opeens in het licht, stond er een beeldengroep in een stoppelveld, uit het zicht van de voorbijvliegende automobilisten. We zagen in donkere steen een groep aaneenkleefde geraamten, eigenlijk geen mensen meer, die naar het oosten trok. Een plaat eronder vertelt: HIER FÜHRTE IN DEN LETZTEN KRIEGSTAGEN IM APRIL 1945 DIE LEIDENSWEG DER HÄFTLINGE AUS DEM KONZENTRATIONSLAGER DACHAU VORBEI INS UNGEWISSE. Verder niets: geen aanwijsbord, geen parkeerplaats, geen paneel met uitleg, geen hekwerkje, geen bloemen. We zetten de fietsen aan de rand van het korenveld en liepen om de sokkel heen. Dachau ligt zo’n veertig kilometer hier vandaan. Hoe konden ze zover komen? Waar gingen ze heen? Wat wisten ze? Waren ze om München heen getrokken? Waarom trokken ze naar het oosten? Dachten ze iets aan te treffen in Starnberg? Vragen, vragen, vragen. Zwijgend stapten we op de fiets en vervolgden onze weg door het golvende Beierse land.

Even later kwamen we aan bij het appartement van Isabella en Frans. Natuurlijk gingen we in de avond naar München. In de S-Bahn zat een heer in zwart kostuum met een vioolkist, een Argentijn die in München lid van het symfonieorkest is, maar ook onder Jaap van Zweeden in het Concertgebouw had gespeeld. Hij roemde het spel van Kraaijenhof, zoveel gevoel voor de tango had die Nederlander! In de stad aten we braadworst, geserveerd op tinnen borden, bij Nürnberger Bratwürst Glöckl am Dom. Het toetje, een berg oliebollen, flensjes, zoet gebakken amandelschaafsel en nog veel meer, in een grote schaal opgediend, kregen zelfs wij niet op. La vita è bella.

Kees en Mathijs

Dag 12, 18 augustus, Seefeld-Hechendorf (bij München) – Günzburg (aan de Donau)

Kilometers vandaag: 119, kilometerstand totaal: 1235

Stjging vandaag: 112 meter (geschat); stijging totaal: 7304 meter

Vandaag alleen Beierse korenvelden en cafés die dicht zijn. Eindelijk, in Burgau, vlakbij de Donau, was er koffie en brood. Maar mooi is het stadje wel: je fietst er naar binnen door een witte poort met een immense toren erop. Maar de Donau is bereikt, een nieuwe mijlpaal. Vandaag enige lezersreacties, waarvan we er vele binnenkrijgen. Iemand vroeg zich af waar we nu al die dagen over praten als we fietsen. Welnu, we praten niet. We rijden achter elkaar en de een houdt de ander uit de wind. Wie iets zegt, geeft er blijk van adem over te hebben en dient dan de kop over te nemen of langer op kop te blijven. Conversatie is alleen toelaatbaar indien zij de route betreft, waarbij de een van het duo punctueel toeziet op het volgen van de juiste route en de ander het tempo er inhoudt zonder al te veel trammelant. Dit doet opschieten.

Een ander vroeg naar ons dag patroon. Dat is eenvoudig: opstaan met het eerste licht, kampeerspullen inpakken en fietsen. Het laatste onderbreken we om te eten, maar dat heeft minder met culinair genot en meer met tanken te maken. Rond zes in de avond zoeken we een slaapplaats, soms pas om zeven uur, en als ons kampement klaar is gaan we douchen en eten. Als de zon onder is, slapen we, want fietsen van Bosnië naar Baarn doe je vooral op je bed. Dat is het. Morgen weer verder het Duitse land in.

Kees en Mathijs

Dag 13, 19 augustus, Günzburg (aan de Donau) – Höningen (Schwäbische Alb)

Kilometers vandaag: 130, kilometerstand totaal: 1365

Stijging vandaag: 430 meter; stijging totaal: 7734 meter

Ongemerkt is Beieren overgegaan in de Scwäbische Alp, of het zou moeten zijn dat we opnieuw moesten klimmen. In de hitte, dat wel, die ons ertoe aanzet nog in de duisternis op te staan, de boel in te pakken en bij het eerste licht de kampeerplaats te controleren of we niets hebben laten liggen.

Er valt over de 130 kilometer van vandaag niets anders te vertellen dan dat het mooi was. Daarom gaan weer graag in op een vraag uit de overstelpende stroom reacties van een van onze volgers. Die vroeg zich af of we bij al dat fietsen niet afvallen, een lezeres overigens. Het antwoord is nee. Na een volle dag trappen is de fietser evenmin lichter geworden als een auto na een dag rijden. De auto wordt immers weer volgetankt en is terug op het gewicht van het vertrek in de ochtend. Zo drinkt en eet de fietser, omdat hij anders stil valt. Dat eet- en drinkpatroon is als volgt.

In de ochtend cruesli met vruchtensap en veel fruit. Onderweg bij de eerste beste bakker eten we bruin brood en drinken we er koffie bij. Uit de bidons blijven we water drinken, de gehele dag, tegen de dehydratie. (Het vocht in de bidons neemt na enkele kilometers de buitentemperatuur aan en die is momenteel hier 30 tot 34 graden, in de schaduw.) Rond lunchtijd gaat een van ons met een boodschappenkarretje een supermarkt in en vult dat met sappen, cola, brood, beleg en diverse zoetigheden. We lunchen daarmee in de schaduw van de supermarkt, zittend op emballagemateriaal (zie foto) en als het karretje leeg gegeten is, brengen we het terug, wat een muntje van € 0,50 opbrengt. Dat gebruiken we weer in de avond voor het douchen op de volgende camping. Daar eten we nog iets lichts, want wij ontbijten als een koning, lunchen als een edelman en dineren als een bedelaar. Overigens is alcohol bij afstanden en hoogteverschillen als de onze uit den boze, ook als we in de avond afgestapt zijn, maar dat had u al begrepen.

Morgenochtend laten we ons opslorpen door het Neckardal. Misschien drinken we daar dan tegen de code in glas Wein, trocken.

Kees en Mathijs

Dag 14, 20 augustus, – Höningen (Schwäbische Alb) - Worms

Kilometers vandaag: 151, kilometerstand totaal: 1516

Stijging vandaag: 398 meter; stijging totaal: 8132 meter

Dat glas wijn, Rheinwein natuurlijk, smaakte goed, temeer omdat we dat verdiend hadden na het afstandsrecord vandaag én omdat we onderweg door hagelstenen belaagd werden, die een oorverdovend lawaai maakten op onze helmen. Maar de Rijn is bereikt en die hoeven we vanuit deze Romeinse stad alleen maar af te zakken om de Batavieren te bereiken. Maar eerst fietsen we morgen in Nieder-Ingelheim langs het huis waar de eerste Nederlander is overleden die is gecremeerd. Hij pretendeerde van wiskunde verstand te hebben, maar hij was vooral een groot schrijver: Multatuli.

U hoort meer over deze bedevaart.

Kees en Mathijs

Dag 15, 21 augustus, Worms – Draubach a/d Rhein

Kilometers vandaag: 129, kilometerstand totaal: 1645

Stijging vandaag: 302 meter; stijging totaal: 8434 meter

In dit huis wil ik sterven, zei Multatuli tegen zijn Mimi op het eind van zijn leven. Niet dat hij wilde sterven, maar dit was eindelijk het huis dat hem zo beviel na zijn omzwervingen door Europa dat hij niet meer weg wilde. Hij is er gestorven, in Nieder-Ingezlheim a/d Rhein. Nu is het een hotel en je kunt er mooi eten en ’s nachts wegdromen. Wat de biografen echter niet vermelden is dat het op een hoogte van 300 meter ligt. We waren afgedaald naar de Rijn en aangezien de helft van het duo Multatuliaan is, moesten we weer omhoog.

Onderweg, net na het imperiale Worms, hoorden we een bal van vogelgekwetter. Duizenden en duizenden spreeuwen waren zich op hoogspanningsdraden en de masten aan het verzamelen. Wij meenden dat ze over die twee fietsers in de diepte kwetterden: ze gaan naar het noorden, de zomer is bijna voorbij, ze moeten naar het zuiden. Dat soort gepraat. Wij maakten een foto en trokken verder.

Kees en Mathijs

Dag 16, 22 augustus, Braubach a/d Rhein - Düren

Kilometers vandaag: 139, kilometerstand totaal: 1784

Stijging vandaag: 62 meter; stijging totaal: 8496 meter

Na een nacht van stampende rijnaken die met hun geheimzinnige lichtjes vlak voor onze tent voorbijschoven hebben we ons kampement in het Rijndal verlaten. Inmiddels merken we aan de fietspaden dat we in de buurt van Nederland zijn gekomen.

Een van onze volgsters mailde ons de vraag hoe we de route bepalen. Dat gaat als volgt: we trekken een vette potloodlijn over de kaart van Europa van Livno in Bosnië naar Baarn. Die lijn blijkt onder vrijwel 45 graden van zuid-oost naar noord-west te lopen. Dan nemen we gedetailleerde kaarten, liefst 1:200.000, en zoeken daar zo dicht mogelijk bij die lijn de kleinste weggetjes op. Daarbij schuwen we bergpassen, ravijnen en schier oneindige boerenvelden niet. Als postduiven dus, alleen wij vliegen laag bij de grond. Soms komt onze vlucht tot stilstand als we een asfaltpaadje opgaan dat een karrespoor wordt en tenslotte als zandpad eindigt in een akkerland. Dan ploegen we met de fietsen naar de dichtstbijzijnde asfaltweg en slepen ze het talud op. Dat leidde gisteren tot het volgende. Terwijl we onze fietsen vanuit de diepte het asfalt optrokken, stopte een geschrokken automobilist en wilde ons assistentie verlenen: hij dacht dat we van de weg af waren gereden en had al de hulpdiensten ingeroepen. De ambulance konden we gelukkig doorsturen en de helikopter hebben we weggewuifd. Zo’n ding doet immers veel stof opwaaien.

Kijken hoe dicht we vandaag bij de laatste grens kunnen komen.

Kees en Mathijs

Dag 17, 23 augustus, Düren – Milsbeek

Kilometers vandaag: 149, kilometerstand totaal: 1933

Stijging vandaag: 21 meter; stijging totaal: 8517 meter

Nederland bereikt en de Maas overgestoken. We hebben ons kampement aan de oever van de Maas opgeslagen, bij een boer, want we konden nergens een camping vinden. We zitten voor het dorpscafé en trakteren ons op een tosti, een bal gehakt en – omdat we het verdiend hebben – een jonge en een whiskey. In het achterzaaltje horen we de dorpskapel blazen. De klanken stemmen ons weemoedig. Om met Vasalis te spreken, we voelen ons bedroefd en goed. Nu nog Nederland door. Gelukkig hebben we nog enkele dagen om Baarn te bereiken, voor de school en het emeritaat begint.

Hier houdt de verslaggeving op. We zullen als we in Baarn zijn wel de 2000 kilometers dik gepasseerd hebben. Klimmen doen we niet veel meer, want we gaan door vlak land en de bruggen over de grote rivieren tellen we niet mee. Alleen nog de Soestereng nog: 12 meter. Dan komt het totaal op 8529 meter stijging.

Tot slot: de tocht heeft ons goed gedaan. We hebben reeds van Aart de Ruiter vernomen, dat het de geldmeter flink stijgt: velen hebben gegeven en geven. We wensen de Stichting Liaison in Bosnië veel succes bij het mooie werk dat zij in en rond Livno voor het onderwijs doet. Onze leerlingen die in september met hun begeleiders de scholen renoveren, wensen we een onvergetelijke week, voor hen en voor hun Bosnische leeftijdsgenoten.

Kees en Mathijs

bue@hetbaarnschlyceum.nl
mathijsderuiter@gmail.com

Ingezonden door: admin