@LiaisoninBosnie tweets

14 Dec 2018 - 11:41
Heel mooi doel met fantastische initiatiefnemers!! https://t.co/z9l89P8uVW

29 Nov 2018 - 06:04
Geweldig mooi initiatief van Leonie in het verre Lima! https://t.co/UwsH3cdYey

15 Sep 2018 - 15:30
Mooi bericht na ons 22e project in Bosnië! https://t.co/6vSJKqXr7I

05 Aug 2018 - 11:00
Project 22 in Perin Han en Dolaca. 24 leerlingen van Het Baarnsch Lyceum zijn druk bezig met hun fondsenwerving. In… https://t.co/rT7t4p0LTi

16 Sep 2017 - 10:06
Fondsenwerving voor nieuwe renovatieprojecten in 2018 krijgt aangename impuls door geweldige bijdrage van De Johanna Donk-Grote Stichting.

bekijk alle tweets
Deel via social media!


bezoek ook ons youtube kanaal

Stichting Liaison in Bosnië

Stichting Liaison in Bosnië

15 juli 2014
Nog 3 dagen tot aan het vertrek naar Split. De eerste etappe kan ik intussen dromen. Ik hoop dat ik op de heuvels rond Livno nog wilde paarden kan spotten. Zijn het er intussen al meer dan de laatste telling die 197 stuks opleverde?
Wat brengt de tweede dag? in ieder geval de lange weg van Livno naar Bosansko Grahovo langs alle kapot geschoten huizen en bijna verlaten hamlets. Even op bezoek bij de school die ook al een tijdje op de nominatie staat voor renovatie. Moet alleen de gemeente nog het dak vervangen... De notabelen beloven alweer beterschap, dus het zal op z'n vroegst wel 2016 worden voordat de reparatie een zichtbaar feit is. Daarna verder bergopwaarts richting Drvar langs de mijnenbordjes aan de bomen en in de bermen. Tegelijk genieten van adembenemende vergezichten. Ben benieuwd hoe zwaar de lucht boven Drvar straks is. Is er tijd om nog naar Martinbrod te gaan? Of wordt het gewoon uitgeput in slaap vallen om de volgende morgen verder te gaan richting Bihac? Zaterdagavond weet ik meer. Dank voor alle steun.

16 juli 2014: Split – Livno 120 kilometer
Kleine verandering in het reisschema. Het bleek dat ik twee dagen eerder geboekt had. Vanochtend ben ik dus vertrokken en de eerste etappe is achter de rug. 120 kilometer lang en teveel bergen met een stevig stijgingspercentage. Bij de grens met Bosnië overvallen door zwaar onweer. Opeens van de 30 graden in een stevige regenbui met typische bergflitsen. Verkeer houdt hier ook niet echt rekening met fietsers. Zo dicht mogelijk langs je heen en te laat toeteren. Tunneltjes zijn een duistere uitdaging. Ook de douanier vond het maar niks. Hoezo vanuit hier naar Nederland fietsen?! Zonnesteek? Heb hem het doel uitgelegd. Dat vond hij mooi, maar toch, iets moest er niet goed met me zijn. Morgen scholen bezoeken die we eerder hebben gerenoveerd, nu renoveren en wellicht nog die voor volgend jaar. Vrijdag verder naar Drvar. Hoop dat de spierpijn dan voorbij is.



17 juli 2014: Livno
Gisteren aangenaam verrast met een wielershirt van de lokale wielerclub. Straks rijden enkele clubleden met me mee om er zeker van te zijn dat ik ook echt weg ben.. Verder de safe and rescue club aan het werk gezien in de heuvels rond Livno. De brancard wordt intensief gebruikt. Een groep vrijwilligers die gedreven aan de slag is voor de veiligheid van dit mooie gebied. Morgen wordt het interview uitgezonden. De link stuur ik nog door. Vandaag over de grote Livonsko Polje naar Bosansko Grahovo. Daarna omhoog naar Drvar. Het venijn van de etappe zit weer in de staart. Sretan put! De afscheidsgroet uit Livno.



18 juli 2014: Livno – Drvar 106 kilometer Subtotaal: 226 km
Snelle rit gehad van Livno naar Drvar. Onderweg opnieuw geraakt door de vele zichtbare restanten van de oorlog. Ongelofelijk toch wat mensen elkaar aandoen. Opnieuw langs de mijnenvelden die nog steeds slachtoffers eisen. Bij Bosansko Grahovo zijn er demining teams bezig met hun gevaarlijke werk. Stevige klim naar Drvar maar dan ook een heerlijke afdaling met 70 km/uur. Kicken. Rakia en slivo bij mijn gastvrije adres. Morgen verder naar Bihac.



19 juli 2014: Drvar – Bihac 96 kilometer Subtotaal: 322 km
Drvar naar Bihac is een etappe van 96 kilometer. Het wielerfeest begint hier met een lange klim van 18 kilometer. Ik weet het nu zeker, dat klimmen is een onaangenaam onderdeel van deze trip. Daarna een snelle afdaling richting Bosanski Petrovac en dan de lange glooiende weg naar Bihac. Op het eind nog een toetje in de vorm van een afdaling van 9%. Bijzonder als je zelf 85 km rijdt en er wil dan toch nog een reeks auto's passeren. Onderweg enkele gesprekken gevoerd over de reis en het doel. Grappig dat er na het uitgezonden interview incidentele herkenning onderweg is. Of de stichting ook in andere gebieden dan kanton 10 gaat werken? Wellicht als er meer belangstelling komt. Dan kunnen we ook richting het getroffen gebied in het noordoosten van Bosnië. Hangt ook af van donaties. Nu eerst een nacht in Bihac aan de mooie rivier Una. Vanaf de minaretten zijn de oproepen al te horen. Morgen de grens over en dan weer een stuk door Kroatië. Intussen 322 km op weg. Dank voor alle steun!



20 juli 2014: Bihac – Jurovski Brod 136 kilometer Subtotaal: 458 km
Vandaag een rit van Bihac naar Jurovski Brod. Net een kilometer voor de grens met Slovenië. 136 kilometers erbij zetten de teller op 460 km. Op een parkeerplaats een broodje met een blikje tonijn gedeeld met een Bosniër die nu in Oostenrijk woont. Hij toonde zijn prothese opgelopen in de oorlog door een mijn. Ontsnapt aan de dood toen zijn vluchtende groep werd afgemaakt. De beelden waren scherp en toch weerklonk er geen wrok in zijn stem. Er zijn ergere dingen vertelde hij. In de achterbak lagen zijn doordeweekse protheses, zo liet hij me zien. Op de top boven Slunj was het rustig in de schaduw. We deelden zijn tomaten en hij vroeg mij naar mijn verhaal. Lang praatten we bij en toen ik naar beneden vloog begreep ik meer van mijn reis en missie dan ooit tevoren. Morgen naar Ljubljana.



21 juli 2014: Jurovski Brod – Ljubljana 126 kilometer Subtotaal: 584 km
Van de Sloveense grens naar Ljubljana. Een mooie tocht van 126 km. Vanochtend begon de dag nog zo zonnig. Op weg naar de top waren de samengetrokken wolken al snel goed voor stevige buien. Even schuilen en toen maar besloten om verder te gaan. Het bleef immers te donker. Twee uurtjes met een groep renners uit Metlika meegefietst. Zij maakten een tocht onder begeleiding van een heuse bezemwagen. Samen de hele lange weg van Metlika naar Novo Selo gereden. Dat scheelt behoorlijk in kopwerk en is bovendien erg gezellig. Na Novo Selo weer solo. Bij een echtpaar onderweg geluncht dat me na de eerste klim van 18% wilde belonen. Ik zag er waarschijnlijk zwaar uitgeput uit. Ze wenkten me even te komen en te rusten. Was een prima besluit dat weer eens liet zien hoe gastvrij de mensen onderweg zijn. Opnieuw verhalen over het vroegere Joegoslavië, de onafhankelijkheid en de beleefde heroïsche gevechten. Hoe kan het ook anders, het is allemaal nog zo kort geleden. Nu in het mooie Ljubljana. Mijn zeer onwelriekende kleren in de was en straks het fabelachtig mooie centrum bekijken. Dank voor alle steun!



22 juli 2014: Ljubljana – Kranjska Gora 106 kilometer Subtotaal: 690 km
Vandaag 106 kilometer tot Kranjska Gora aan de grens met Oostenrijk. Slechts de Wurzenpaß scheidt me nog van het volgende land. Dag begon met regen die langzaam verdween. Aangename fietsdag door glooiend landschap op een heus fietspad aangelegd met Europees geld. Leve de unie..?! Twee lekke banden en een aanvaring met een zeer fanatieke oorlogsveteraan die Tito stevig verheerlijkte. Mijn kijk op de zaak kon en wilde hij niet begrijpen. Toch samen fruit gegeten en door zijn tuin gelopen. Het blijft een lastig verhaal met zoveel perspectieven. Hij riep me nog even terug en vertrouwde me toe dat hij wel wat eigenwijs was geworden. Ik ben vergeten hoe het is om vooruit te kijken, voegde hij nog toe. Waar ben ik morgen, vroeg ik hem. Zeker in Oostenrijk en erg moe, antwoordde hij lachend. Kijk eens, vooruitkijken is echt niet lastig. We schudden elkaar de hand en hij legde er zijn andere bovenop. Geven de mensen nog een beetje om jouw reis? Volgens mij wel, zei ik. Over twee weken weet ik meer.



23 juli 2014: Kranjska Gora – Lainach 140 kilometer Subtotaal: 830 km
Helemaal gesloopt na een stevige etappe van 140 kilometer. De Wurzenpaß was een stevige tegenstander met een stijgingspercentage van 18%. Als beloning mocht ik Oostenrijk in met een duizelingwekkende afdaling over slecht wegdek met omhoogkomende inhalende auto's. Adrenaline te over! Daarna een mooie tocht langs de Drau en de Möll. Fietspaden met onverwachte wendingen zoals eindigend asfalt of een doorwaadbaar stroompje. Flink doorgereden in gezelschap van een paar Amerikanen die vandaag nog over de Großglockner willen. Come on guys..! Het was materiaalpech die dit druiste plan verhoedde. Na een douche weer fris hoewel de spierpijn meteen voelbaar is. Morgen over die grote 'bult'.. Ja er zijn hier veel fietsers die dat doen, zei de dame in het pension. Waar zijn ze dan, vroeg ik opgetogen. Nooit verkeerd immers om met meerdere fietsers naar boven te gaan. Die slapen al lang, was het antwoord. Ze zien er fitter uit en ontbijten morgenvroeg om 5 uur.... ! Het wordt morgen een lange dag. Dan maar alleen beginnen.



24 juli 2014: Lainach – Zell am See 90 kilometer Subtotaal: 920 km
Nooit meer met bagage de Hochalpenstraße op! Een klim naar ruim 2500 meter en elke centimeter gezien! Op de top met medefietsers alle ervaringen gedeeld die veel sneller dan ik de klim volbrachten. Toch stonden ze op me te wachten. Wat een uitzicht en beleving. Het gaat uiteindelijk om de prestatie en het doel. Achteraf terugkijken op die ene dag. Niet verder terug. Conclusies rijpen per kilometer. Mij is duidelijk geworden waarom ik me zo verbonden voel met Bosnië en de historie. Hopelijk inspireert mijn tocht jullie en willen jullie het werk van de stichting ( verder ) blijven ondersteunen. Er is nog veel te doen. Oostenrijk is befaamd om haar natuur die ik nu in alle hevigheid aan den lijve ervaar. Ook de natuur van Bosnië schreeuwt om de aandacht die ze verdient. Wat kunnen we met ons allen nog veel doen. Morgen hoop ik Duitsland te bereiken. Nu eerst uitrusten in Zell am See na een onvergetelijke dag. Teller staat op 920 kilometers.



25 juli 2014: Zell am See – Schliersee 140 kilometer Subtotaal: 1060 km
Glooiend landschap en de geur van hout en hooi. Als ik even stop om uit te rusten, is dat kennelijk een signaal voor een spontane en venijnige aanval van horzels. De Tiroler bonte koeien kijken me meewarig aan. Daar hebben wij de hele dag last van, lijken ze te zeggen. Dus doe effe normaal. Vandaag een lange tocht langs de Inn die breed meanderend door het landschap gaat. Waarom doe je dit eigenlijk? Wat wil je nou echt bereiken? Vragen die me opnieuw werden gesteld toen ik op een Oostenrijks terras neerstreek. Ecotours door het kanton met inzet van jonge werklozen en gastgezinnen voor een nacht? Mijnenvelden laten zien door veteranen met een eigen verhaal? Interessante confrontaties met de lokale en kantonnale politiek. Ergens moet toch wel een gemeenschappelijk belang te vinden zijn. Eerst de taart maar eens vergroten voordat we deze verdelen. Morgen verder richting Ulm en Stuttgart. Zit nu op 1060 kilometers. Over de helft. Hoop dat dit ook geldt voor het beoogde bedrag



26 juli 2014: Schliersee – Landsberg 120 kilometer Subtotaal: 1180 km
Als je maar zorgt dat je stopt met fietsen voor je 79 wordt, spoorde de oude man in Prenzberg me aan. Toen ik 80 werd, ben ik er vanaf gevallen. Nooit meer goed gekomen! Mijn goedbedoelde suggestie voor een elobike kwam me te staan op een vorsende blik van zijn echtgenote. Maak hem niet nog wijzer dan hij is, verzocht ze me met klem. Het was zo'n leuk gesprek. En dan nog de regen tussen de immense graanvelden en manshoge maïsstroken. Toch nog 120 kilometer gereden. Nu 1180 km op weg. KM is ook de munteenheid van Bosnië. Omgerekend is dat €590,-. Voor veel mensen bijna twee maandsalarissen. Dat geldt dan niet voor de werklozen. De jeugdwerkloosheid ligt in kanton 10 bijvoorbeeld op 60%. Als je daar de kans hebt, ga je weg naar het buitenland. Een enorme leegloop van gekwalificeerde jongeren. Fijn als we daar ook iets aan kunnen doen. In november en december gaan 4 studenten uit Nederland aan de slag om een plan uit te werken om deze enorme jeugdwerkloosheid aan te pakken. Ze werken eerst twee maanden via desk research aan hun plan en daarna reizen ze af naar Livno. Ben heel benieuwd wat het oplevert. Plannen te over dus. Eerst deze tocht afmaken. Er resten nog zo'n 1000 kilometers. Met mooi weer te doen maar bij de huidige omstandigheden een stevige klus. Volhouden dus maar en hopen op zon en droogte. Morgen Ulm passeren en dan richting Stuttgart. Ik kijk alvast uit naar de dagen langs de Rijn. Foto's volgen later wel. De stabiliteit van de verbinding is niet geweldig. Toch weer even terug in het mooie Bosnië. ..!?

27 juli 2014: Landsberg – Günzburg 100 kilometer Subtotaal: 1280 km
Regen en onweer teisterden deze dag. Verder eindeloze velden met koren en mais. Heb de Donau bereikt en zou deze graag afzakken. Wellicht een andere keer als de reis weer zuidwaarts gaat. Riddertoernooien worden overal in deze streek aangekondigd. Zomerfeesten met alle traditionele verenigingen passen in deze traditiegevoelige streek. Nog veel auto's rijden rond met Duitse vlaggetjes en dito spiegels. Sommige vlaggen aan huizen doen me huiveren gelet op de verwerkte symbolen. Aan de andere kant staan er voldoende beelden met de tekst: vor Pest, Hunger und Krieg schütze uns Gott. De dag is weer voorbij gevlogen ondanks de toorn van Wodan, Donar of wie dan ook van de oude goden. Over enkele dagen zak ik de Rijn af als ik Worms bereik. Op naar de Batavieren. Rivieren hebben altijd iets magisch. Voor Bosnië geldt dat ook. Hoe magisch meanderen de Bosna, Sava en de Drina. Daar denk ik graag aan terug. De Sava is trouwens een zijrivier van de Donau die vandaag in beeld kwam. Is eigenlijk niet alles met elkaar verbonden?



28 juli 2014: Günzberg – Eppingen 146 kilometer Subtotaal: 1426 km
Schuilen en tussen de buien door de kilometers maken. Gelukkig is de temperatuur aangenaam dus dat vergoedt veel. Veel heuvels en bergjes gezien. Het meeste hoogteverschil lijkt er nu op te zitten. De wijnstreek begint. Morgen bereik ik Worms, ontmoet de Rijn en laat me meevoeren. Het slechte weer herinnert me aan de beklimming richting Kamensko bij de grens met Bosnië op mijn eerste dag. Daar werd ik binnen gevraagd en zette de aanwezige oma thee met honing. De gastvrijheid en het delen maken indruk. Soms besef je pas later wat iets echt betekent. Hier rijd ik door en raak doorweekt. Niemand vraagt me binnen. Regen is jouw eigen probleem. Alles wordt duurder richting het noorden. Tijd wordt afgemeten in resultaat. Wat jij met die stichting doet, is toch een druppel op een gloeiende plaat beweerde een ander vandaag. Hou toch op en laat die mensen. En waarom dan? Een steen in de rivier kan de stroming doen veranderen. Het is juist de onderstroom waar het om gaat. Daar vinden veranderingen plaats, daar ontstaan nieuwe zaken. Help me gerust met die enkele druppels, maar laat het morgen wel droog zijn.



29 juli 2014: Eppingen – Worms 110 kilometer Subtotaal: 1536 km
Vandaag een bijzondere tocht naar Worms. De Rijn dus overgestoken en daarna wilde ik mijn tocht langs de oever richting Worms vervolgen. Met bakken kwam er nog meer water uit de hemel die twee uur lang knetterde en oplichtte. Na 5 kilometer langs de linkeroever was de weg volledig versperd door water. Mijn voorwiel verdween voor driekwart in het donkere rivierwater. Terug dus maar en via de reguliere weg naar Worms. Op zoek naar Luther die hier ooit voet bij stuk hield en zijn stellingen niet wilde herroepen. Meerdere keren probeerden anderen hem te vergiftigen. Telkens mislukte dit op onnavolgbare wijze. Waart zijn geest nog rond? Ik ga het beleven in de nachtelijke uren tussen pakweg 2 en 3 uur. Intussen 1536 kilometers afgelegd. Morgen verder langs de Rijn naar beneden. Fijne avond en Prost auf den Rhoihessewoi. Lasst uns Lebensfreude leben! Helaas geen foto's gemaakt vandaag. Het was te grauw. Daarom nog een fraaie uit Bosnië. Weet iemand waar dit is?



30 juli 2014: Worms – Andernach 155 kilometer Subtotaal: 1691 km
Die Luft ist kühl und es dunkelt.
Und ruhig fließt der Rhein.
Der Gipfel des Berges funkelt im Abendsonnenschein....
Al in 1822 schreef Heinrich Heine zijn fraaie gedicht over de Loreley. Op haar hoge rots verleidde ze met haar lieflijke gezang menig zeeman. Betoverd door haar gezang en aanblik liepen velen op de rotsen. Wraak van de laatste der waternimfen die steeds minder plek kregen om te leven. Vandaag de dag staat de rots op de Unesco werelderfgoedlijst. Het gezang lijkt verstomd en is ingehaald door voorbijrazende treinen. De natuur pleegt evenwel nog steeds stil verzet. De waterstand is hoog en zet verschillende stukken van het fietspad onder water. Een mooie tocht was het vandaag. Fijn fietsweer met in de tweede helft van de dag eindelijk weer zonneschijn. De 132 meter hoge leisteenrots is imposant. Met de zon krijgt hij een bijzondere gloed. Ik mis een fietsbordje en kom op een doodlopend stuk uit zonder asfalt, klinkers of gravel. Zou die mythe dan toch bestaan? Und das hat mit ihrem Singen die Loreley getan.....



31 juli 2014: Andernach – Mönchengladbach 154 kilometer Subtotaal: 1845 km
Prachtige tocht langs de linkeroever van de Rijn van Ardenach naar Köln. Mooie paden, snelle Rijnaken, prachtig weer in alle vroegte en dan in de verte de contouren van Köln. Daarna dwars door de stad richting het noordwesten. De hectaren worden nu onderweg gedomineerd door suikerbieten, kool, wortelen en aardappelen. Een enkel veld met koren. In de verte de eerste centrales met recht opstijgende rook en stilstaande windmolens. Bijna windstil dus. Geen neiging om tegen deze molens de strijd aan te gaan. Op de Livonsko Polje kunnen er vele staan en een enorme capaciteit leveren. Toch lukt zo'n park daar maar niet. Investeerders schrikken terug voor de enorme kosten van de vergunningen en de bijkomende onderhandse kosten. Smeergeld en omkoping van functionarissen. Die vlaktes zouden vol gewassen kunnen staan als de mijnen geruimd zijn en de illegale dumping van afval gestopt is. Tussendoor kunnen prachtige paden de gebieden verbinden. Wat een mogelijkheden ook al benut je maar een deel van de ruimte. Waard om ermee aan de slag te gaan. We gaan het zeker proberen. Als alle lezers van deze verslagen een bijdrage leveren dan komt een structureel plan van aanpak beslist dichterbij. Intussen heeft mijn fiets me 1845 kilometer ver gebracht. De laatste loodjes en dan is de tocht teneinde en gaat de missie verder. Fijne avond!



1 augustus 2014: Mönchengladbach – Bakel 105 kilometer Subtotaal 1950 km
Duitsland verlaten en in Nederland aangekomen. Morgen een laatste etappe en dan kan de fiets eindelijk het verdiende groot onderhoud krijgen. Vandaag was een aangename fietstocht die begon met de vervanging van een kapotte spaak. Gisteren een behoorlijke smakker gemaakt wat het voorwiel niet ten goede kwam. Alles weer opgelost. Tja en dan is het bijna afgelopen. 18 dagen heeft de tocht geduurd als ik morgen in Amersfoort aankom. Inspannend, ontspannend, nieuwe inzichten, bevestigde ideeën, confronterende momenten en gave ontdekkingen. Het is mooi geweest. Ik ben benieuwd wat de teller aangeeft als ik de actuele stand bekijk. Met dat extra bedrag krijgt het werk van de stichting een extra stimulans. Dank voor alle opbeurende reacties tijdens de etappes. Geweldig dat vooraf en onderweg jullie steun zichtbaar en merkbaar was. De vervroegde bbq op de avond voor mijn vertrek. Alle berichten en persoonlijke noten via app, sms en mail. De hartverwarmende ontvangst in Livno en daarna in Drvar. Opeens een t-shirt met opdruk in Schliersee. Een warme ontmoeting ten noorden van Eppingen. Het bord aan de grens met Nederland: ga terug... Mooi om het medeleven van zovelen te mogen ervaren. De klus zit er nagenoeg op. Morgen staan er ruim 2000 kilometers op de teller. Daarna alles even laten bezinken. In mijn beleving ben ik maanden weg geweest. Zoveel indrukken en zoveel impulsen. Vast staat dat ik dit avontuur niet had willen missen. Dank ook dat jullie deze berichten steeds wilden lezen. Dit was de laatste editie. Hvala!



2 augustus 2014: Bakel – Amersfoort 126 kilometer Subtotaal 2076 km
Afsluitende etappe naar Amersfoort. Bijna ingehaald door het oprukkende buienfront uit het zuiden. De Maas, Waal en Rijn overgestoken via een pontje en via vaste bruggen. Bij Rhenen begon het laatste deel van deze etappe die ik in de voorbereiding al vaak had gefietst. Als toetje nog even de Amerongse berg omhoog. Jemig, is dat alles..? Niet verder omhoog? Wat is ons land toch heerlijk vlak. Alleen de wind speelt een eigen spel op de open vlaktes. Deze keer heb ik geluk. Tijdens de meeste kilometers heb ik de wind in de rug. Wat een aangenaam einde om zo Amersfoort binnen te rijden. In de laatste kilometers gaat de hele reis nog even door mijn hoofd. De eindeloze beklimmingen lijken ver weg en lang geleden. Spierpijn, dorst en afzien? Wanneer was dat eigenlijk……? Het zit erop. In de verte nadert een buienfront. Zal wel, ik ben zo lekker binnen.